نگاتیو

تو از رگ گردن كرگدن تري

2010-08-23T09:18:00.002+04:30

دیروز
خداوند متعال
از روی تاریخ انقضای خامه ی صبحانه ام
به من سلام کرد وگفت :
بيشتر هواي قفسه هاي فروشگاه را داشته باشم

از هميناش

2010-06-16T09:18:00.005+04:30

تقديم به رفيق تن ها
و صدها
كيلومتر فاصله

حق؟

2010-03-29T13:56:00.002+04:30

این یه اتوده! شرمنده! بضاعت کیفی تصویر نداشتم ... حالا اگه تصویر با کیفیت بهتر پیدا کردم، حتما کار رو بهتر می کنم

سال نو

2010-03-20T11:28:00.001+03:30

نمیدانم آرایش تند و غلیظ و شهوانی ات را قبول کنم و یا معصومیت و وفاداری به دوست پسرت را؟
نمیدانم درآمد بخورنمیر و فقر و مشکلات روزافزون مردم را باور کنم و یا خرید شب عید و ترافیک و شلوغی های پاساژ ها را؟
نمیدانم حرص و جوشهای روشنفکرانه ی اجتماعی ات را قبول کنم و یا "به من چه" هایت را؟
نمیدانم درخواستت برای زندگی نوین را باور کنم و یا پایبندی به اصول باستانی ات را؟
نمی دانم حمایت از سیاه پوستان آمریکایی ات را باور کنم و یا فریادهای ضد عربت را؟
نمیدانم دین اهورامزداییت را باور کنم و یا منش ضد اسلامیت را؟
بلی دوست عزیز! شما سال نو را به من تبریک میگویی و من نمی دانم آنقدر دموکرات هستی که عدم تبریک من را بپذیری یا نه؟
می ترسم. نه اینکه بپذیری، که نادیده اش بگیری. تصور کنی که بر من بخشیده ای این قصور را ... که البته از مزیت های دموکراسی ایرانی، "احترام" به عقاید دیگران است و نه "سنجش و باور" ... خوب! ... دوست عزیز و گرامی ... من هم برای شما سال خوبی را آرزو می کنم (هرچند که میدانم سال افتضاحی در پیش روست) امید وارم در سایه ی این سنت های حسنه سال نویی را داشته باشی واز تو می خواهم که نگران من نباشی ... روز عید من روزی خواهد بود که نه در کشور خودم و کنار هفت سین و آیینه و شمعدان در خانه منتظر ثانیه ها ، که روزیست به وسعت جهان و در کوچه ها و خیابان ها که همه باهم سرود می خوانیم ... هرچند که کم شمار باشیم .. هرچند که بی شمار نباشیم.

امید ما به شما زندانی هاست

2010-02-14T18:10:00.001+03:30

اشاره: پازولینی شعر بلند ویکتوری را، که در زیر ترجمه‌ی کمی بیش از نیمی از آن را می‌خوانید، در 1964 نوشت. این شعر، و شعر بلند دیگر او، خاکسترهای گرامشی، اکنون جزو کلاسیک‌های مدرن ادبیات ایتالیا اند. ولی اهمیت آن‌ها، بیش از جنبه‌ی ادبی‌شان، در گزارشی است که از سیاست و تاریخ در ایتالیای نیمه‌ی قرن به‌دست می‌دهند. در پیروزی، اشارات مختلفی به چهره‌هایی چون پالمیرو تولیاتی، رهبر معروف حزب کمونیست ایتالیا (که در همان سال نگارش شعر مرد) و پیترو ننی، رهبر حزب سوسیالیست ایتالیا، و افراد و مکان‌ها و تاریخ‌های دیگر که عمدتاً تباری چپ دارند و متعلق به سنت مبارزه با فاشیسم ایتالیایی به چشم می‌خورد. قرائت دقیقِ پیروزی و خاکسترهای گرامشی و به‌اصطلاح رمزگشاییِ آنها احتمالاً نکات جالبی را برای درک سیاست و کنش چپ در ایتالیای دوران جنگ و پس از آن عیان می‌سازند. ترجمه زیر بر اساس ترجمه‌ای انگلیسی است. به‌هرحال دغدغه اصلی در ترجمه فارسی آن ارزش‌ و دقت ادبی نبوده است. البته چندان لازم به تأکید نیست که عنوان "پیروزی" در این شعر عنوانی کاملاً کنایی است (و ظاهراً در اصل کنایه‌ای است به روز 25 آوریل1945، زمانی که ارتش آلمان در ایتالیا تسلیم شد.)

***

كجايند اسلحه‌ها؟ /من فقط اسلحه‌هاي عقل‌ام را دارم/ و در خشونت‌ام نيست جايي

براي حتي ردپايي از عملي كه/فكري نباشد. خنده‌دار نيست/اگر، به القاي رؤيايم در اين

صبح خاكستري، كه مردگان مي‌توانند ببينند/ و ديگر مردگان نيز خواهند ديد اما براي ما/ فقط صبحي ديگر است،

فرياد زنم كلمات پيكار را؟/چه كسي مي‌داند چه خواهد شد از من/در نيم‌روز، اما شاعر پير "سرِ كِيف" است

هموكه حرف مي‌زند مثل يك چكاوك يا يك سار يا/ مردي جوان در تمنّاي مردن./كجايند اسلحه‌ها! روزهاي قديم

برنخواهند گشت، مي‌دانم؛/ آوريل‌هاي سرخِ جواني رفته اند./فقط يك رؤيا، از شادي، مي‌تواند بگشايد

فصلي از دردِ مسلّح./من كه يك پارتيزان بي‌سلاح بودم،/عرفاني، بي‌ريش، بي‌نام،

اينك حس مي‌كنم در زندگي بذرِ/سختْ معطرِ مقاومت را./در صبحْ برگ‌ها هنوز هستند

آن‌طوركه روزگاري بودند در تاليامنتو/و ليوِنتزا ــ اين نه طوفان است كه مي‌آيد/يا شب كه مي‌افتد. اين غيبتِ

زندگي است، تعمق‌كنان در خود،/فاصله‌گرفته از خود، با قصدِ/ فهمِ آن خوفناك ليك آرامْ

نيروهايي كه هنوز پُرش مي‌كنند ــ رايحه آوريل!/جواني‌اي مسلح براي هر تيغِ علف،/هريك داوطلبي درتمناي مردن.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

خوب. بيدار مي‌شوم و ــ براي اولين بار/در زندگي‌ام ــ مي‌خواهم سلاح بردارم./عبث است گفتن‌اش در شعر

ــ و به چهار دوست در رُم، دو تا از پارما/كه خواهند فهميد مرا در اين نوستالژي/كه به‌نحوي ايده‌آل ترجمه‌شده از آلماني، در اين

آرامش باستان‌شناختي، كه تعمق مي‌كند در يك ايتالياي آفتابي،/كم‌جمعيت، خانه پارتيزان‌هاي موحش كه نزول مي‌كنند/از آلپ و آپنين، روبه جاده‌هاي باستاني...

خشم من فقط در سپيده‌دم مي‌آيد./در نيم‌روز خواهم بود با/هم‌روستايي‌هايم سر كار، سر غذا، سر واقعيت، كه برمي‌افراشد

پرچمِ، امروز سفيدِ، سرنوشت‌هاي عمومي را./و شما، كمونيست‌ها، رفقا/نارفقاي من،/سايه‌هاي رفقا، عموزاده‌هاي درجه‌يكِ بيگانه‌شده

گم‌شده در حال و در روزهاي دور/و تصورناپذيرِ آينده، شما، بي‌نامْ/پدراني كه شنيده‌ايد نداهايي را كه

فكر مي‌كردم همچون مال من بودند، كه/مي‌سوزيد اكنون چون آتش‌هايي وانهاده/بر جلگه‌هاي سرد، كنارِ خفتهْ

رودخانه‌ها، بر كوهستان‌هاي آكنده از بمب . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

من گردن مي‌گيرم همه سرزنش را (رسالتِ/قديمي من، كارِ اعتراف‌نشده، آسان)/براي ضعف مأيوسانه‌مان،

كه به‌خاطرش ميليون‌ها از ما،/همگي با زندگي‌اي مشترك، نتوانستند/بپايند تا آخر. تمام است،

بياييد بخوانيم با هم، ترالالا: آنها مي‌افتند،/كم‌تر و كم‌تر، آخرين برگ‌هاي/جنگ و پيروزي شهيد‌شده،

ويران‌شده ذره به‌ذره با آنچه/خواهد شد واقعيت،/نه فقط ارتجاعِ عزيز بلكه همچنين تولدِ

سوسيال‌دموكراسي زيبا، ترالالا.

من گردن مي‌گيرم (با لذت) تقصير را/براي رهاكردنِ همه‌چيز همان‌طوركه بود:/براي شكست، براي بدگماني، براي اميد‌هاي

كثيفِ سال‌هاي تلخ، ترالالا./و گردن خواهم گرفت شكنجه‌آورْ/دردِ تاريك‌ترين نوستالژي را،

كه احضار مي‌كند چيزهاي افسوس‌خورده/با چنان حقيقتي كه تقريباً/برمي‌خيزاندشان يا بازمي‌سازد درهم‌شكستهْ

شرايطي را كه آنها را ضروري ساختند (ترالالالالا) . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . .

كجا رفته اند اسلحه‌ها، صلح‌آميز/بارورْ ايتاليا، تويي كه هيچ اهميتي نداري در جهان؟/در اين آرامش پست، كه توجيه مي‌كند

رونق ديروز، ورشكستگي امروز ــ از والا/به مضحك ــ و در كامل‌ترين انزوا،/ژَكوز [j’accuse: متهم مي‌كنم]! نه، آرام باش، حكومت يا املاك

يا مونوپولي‌ها ــ اما بيشترْ كشيشانِ والامقام‌شان،/روشنفكران ايتاليا، همه‌شان،/حتي آنهايي كه به‌درستي مي‌خوانند خود را

دوستان خوب من. اين‌ها بايد باشند بدترين/سال‌هاي زندگي‌هايشان: براي پذيرفتنِ/واقعيتي كه وجود ندارد. نتيجه‌ی

اين همدستي، اين كلاه‌برداري ايدئال‌ها،/اين است كه واقعيتِ واقعي اكنون هيچ شاعري ندارد./(من؟ من خشكيده‌ام، منسوخ.)

اكنون كه تولياتي خارج شده است در ميان/پژواك‌ها از آخرين اعتصابات خونين،/پير، در مصاحبتِ پيامبران،

كه، افسوس، برحق بودند ــ من رؤياي اسلحه‌ها را مي‌بينيم/پنهان در گل‌و‌لاي، گلِ مرثيه‌خوان/آنجاكه بچه‌ها بازي مي‌كنند و پدران پير زحمت مي‌كشند ــ

درحالي‌كه از سنگ‌گورها ماخوليا مي‌افتد،/سياهه‌هاي نام‌ها تَرَك مي‌خورند،/درهاي مقبره‌ها منفجر مي‌شوند،

و جسدهاي جوان در پالتوهايي/كه مي‌پوشيدند در آن سال‌ها، شلوارهاي/گل‌وگشاد، كلاه نظامي بر موي

پارتيزاني‌شان، نزول مي‌كنند، دركنار ديوارهايي/كه‌آنجا بازارها برپا اند، پايين‌دستِ مسيرهايي/كه مي‌پيوندند به باغ‌هاي سبزي شهر

به‌جانب دامنه‌ی تپه‌ها. آنها نزول مي‌كنند از گورهاشان، مردان جواني/كه چشم‌هاشان چيزي دارند غير از عشق:/جنوني مخفي، از مرداني كه مي‌جنگند

توگويي فراخوانده‌شده با تقديري متفاوت از آنِ خودشان./با آن رازي كه ديگر راز نيست،/آنها نزول مي‌كنند، ساكت، در آفتابِ طلوع‌كنان،

و، هرچند بس نزديك به مرگ، گام‌شان گام شادِ/آناني است كه مي‌خواهند به سفري دور بروند در جهان./اما ايشان ساكنانِ كوهستان اند، ساكنانِ

سواحلِ وحشي پو، پرت‌ترين مكان‌ها/بر سردترين جلگه‌ها. چه مي‌كنند اينجا؟/آنها برگشته‌اند، و هيچ‌كس نمي‌تواند متوقف‌شان كند. آنها پنهان نمي‌كنند

اسلحه‌هاشان را، كه به‌دست مي‌گيرند بدون اندوه يا شادي،/و هيچ‌كس نگاه‌شان نمي‌كند، توگويي كورشده با شرم/از آن برقِ وقيحِ تفنگ‌ها، از آن گامِ كركس‌ها

كه نزول مي‌كنند به وظيفه تيره‌و‌تارشان در آفتاب.

. . . . . . . . . . . .

چه كسي شهامت دارد به آنها بگويد/كه ايدئالِ مخفيانه سوزان در چشم‌هاشان/تمام شده است، متعلق به عصر ديگري است، كه كودكانِ

برادران‌شان نجنگيده‌اند براي سال‌ها،/و اين‌كه يك تاريخِ بي‌رحمانهْ نو ساخته است/ايدئال‌هاي ديگري، كه درسكوت فاسدشان مي‌كنند؟ . . .

سخت همچون بربر‌هاي بيچاره، آنها لمس خواهند كرد/چيزهاي جديدي كه در اين دو دههْ قساوت بشري/به‌دست آورده است، چيزهايي ناتوان از به‌حركت‌‌درآوردنِ

آناني كه جوياي عدالت اند . . . .

رافوسكو، باكو . . . زنده باد!/به سلامتي‌ات، دوست قديمي! قوَّت، رفيق!/و بهترين آرزوها به حزب زيبا!

از آن‌سوي تاكستان‌ها، از آن‌سوي بركه‌هاي مزرعه/مي‌آيد خورشيد: از گورهاي خالي، /از سنگ‌گورهاي سفيد، از آن زمانِ بعيد.

اما اكنون كه آنها اينجايند، خشن، پوچ،/با صداهاي غريبِ مهاجران،/آويخته از تيرهاي چراغ، خفه‌شده با طناب،

چه كسي رهبري‌شان خواهد كرد در پيكار؟/تولياتي خود سرانجام پير است،/همان‌طور كه در همه‌ی زندگي‌اش مي‌خواست،

و او نگه مي‌دارد وحشت‌زده در سينه‌اش،/مثل يك پاپ، همه عشقي كه ما براي او داريم،/هرچند بازمانده‌از‌رشد با تأثر حماسي،

وفاداري‌اي كه مي‌پذيرد حتي غيرانساني‌ترين/ميوه‌ی شفافيتي سوخته را، استوار چون يك scabie ./"همه‌ی سیاستْ سیاستِ قدرت است"، جانِ

هشداردهنده، با خشمِ شکننده‌ات!/تو بازنمی‌شناسی جانی را جز این یکی/که دارد نثرِ مرد باهوش را،

نثرِ مرد انقلابیْ سرسپرده به/انسانِ معمولیِ صادق (حتی همدستی/با قاتلان سال‌های تلخْ پیوندخورده

با کلاسیسم حائل، همان که می‌سازد/از کمونیست‌ها افراد قابل‌احترام): تو بازنمی‌شناسی/قلبی را که برده‌ی دشمن‌ات می‌شود، و می‌رود

آنجاکه دشمن می‌رود، با هدایتِ تاریخی/که تاریخِ هر دو است، و آنان را، در آن اعماق،/باسرسختی، برادر می‌سازد؛ تو بازنمی‌شناسی ترس‌های

آگاهی‌ای را که، با پیکار با جهان،/تسهیم می‌کند قواعدِ پیکار را از فراز قرون،/همچون از میان بدبینی‌ای که امیدها

فرو می‌روند در آن تا قوی‌تر شوند. مسرور/از سروری که نمی‌شناسد هیچ دستورکارِ مخفی،/این سپاه ــ کور در آفتابِ کور ــ

این سپاه جوانان مرده می‌آیند/و انتظار می‌کشند. اگر پدرشان، رهبرشان، غرق/در مباحثه‌ای مرموز با قدرت، و گرفتار

در دیالکتیک آن، که تاریخ احیاءش می‌کند بی‌وقفه ــ /اگر او وانهدشان،/در کوهستان‌های سفید، بر جلگه‌های آرام،

آهسته‌آهسته در سینه‌های متوحشِ/پسران، نفرت می‌شود عشقِ نفرت،/سوزان فقط در آنها، این عده‌ی قلیل، این برگزیدگان.

آه، یأس که نمی‌شناسد هیچ قانونی!/آه، آنارشی، عشقِ آزادانه/تقدس، با آوازهای دلیرانه‌ات!

. . .

ترجمه از امید مهرگان

... خود بلد بود همان که می پنداشتیم

2010-02-14T18:04:00.004+03:30

ما ز یاران هر چه داشتیم ... خود بلد بود همان که می پنداشتیم

تو را کَمه این همه ...

2010-02-14T17:52:00.004+03:30

تو را همه در انتظاریم

امید من به شما زندانی هاست

2010-02-14T17:42:00.003+03:30

و باز منتظرت می‌ایستیم...؛

یکی از اصول فرعی

2010-01-08T19:54:00.004+03:30

مهدی ! جهان در انتظار توست

2009-12-12T21:55:00.002+03:30

برای تبعیدی

2009-10-03T21:59:00.006+03:30

ای آنکه در تبعیدِ بیان دم زنی از عشق، ما با تو نداریم سخن جُز خیر و سلامت

1988 executions of Iranian political prisoners

2009-08-29T01:33:00.003+04:30

refers to the systematic execution of thousands of political prisoners across Iran by the government of Iran, starting on 19 July 1988 and lasting about five months. The main targets were the members of the People's Mujahedin of Iran (PMOI), although a lesser number of political prisoners from other leftist groups were also included such as the Fedaian Khalq and Tudeh Party of Iran (Communist Party)

چیز و فلسفه!

2009-07-30T13:36:00.004+04:30

یادم می آید که یکبار در یک جایی چیزی راجع به "تکلم بچگانه ی عشّاق امروزی" خواندم ( سایت رخداد بود انگار) ... البته سایت رخداد دچار مشکلات متنابه فنی است و ظاهرا گردانندگانش به اهمیت مشکلات تکنیکال سایتشان پی نبرده اند ( از قبیل فید، آرشیو مرتب و... که درجا به گردانندگان محترم پیشنهاد می کنم از امروز، روزی پانصد – تک- تومان کنار بگذارید تا سال دیگر همین موقع بتوانید کار را به یک کارشناس خبره بسپارید) باری ... داشتم می گفتم : تکلم عاشقانه ی بچه های امروزی یا تکلم بچگانه ی عشّاق امروزی ... .
هرموقع صدای این گونه نجواهای عاشقانه به گوشم می خورد، به یاد "مخمل آبی" می افتم. جایی که شخصیت منفور فیلم، هنگام تسخیر زن خواننده، صدایی کودکانه از خود بروز می داد و خواسته های جنسی- کودکانه را از زن طلب می کرد و زن زجر می کشید و خُرد می شد.
ولی اکنون در همین شهر خودمان، عشاق جوان همین الگو را پیش گرفته اند، با این تفاوت که ظاهرا زن نیز خُرد نمی شود. در حقیقت، زن و مرد به یک سمت جبهه رفته اند تا "زنی" دیگر را خرد کنند. زنی که اصالتش در این میان غیب شده و فقط به شکل ابژه ی لذت باقی مانده.

* * *

داستان ادیپ در عمق وجود تک تک مان رسوخ کرده و فرار از آن در حد ایده آل باقی مانده (کسی منکر این مساله است؟) حتی به زعم بنده، داستان عروس و مادر شوهر و یا داستان آن شاهزده که دختر را از قلعه ی دیو می دزدد، نشان دهنده ی وضعیت این عقده ی همگانی در تاریخ ماست.
اصلا اگر در داستان ادیپ دقیق شویم، همخوابگی با مادر، شرط تثبیت قدرت پسر بود. حتی می توانیم بگوییم که دلیل همخوابگی نه نیاز جنسی که نیاز به قدرت و جاودانگی بوده (شاید)... اصلا در شرایط حاضر (نه شرایط ایده آل) دلیل تشکیل خانواده (که به نظر می رسد نیاز عاطفی و جنسی است) چه چیزی جز تولید نسل بشر است؟ (لطفا استثنا ها را کنار بگذارید) ... من می خواهم به شما بگویم که مشکل اتخاذ شیوه ی " تکلم کودکانه در معاشقات" کجاست!!!؟ (چرا من باید به این مساله دقیق شوم؟)

* * *

خوب! فرض کنیم همانطور که بچه را فاقد جنسیت می پنداریم، عشّاق دوست داشتنی ما نیز می خواهند خود را در مقابل یکدیگر از جنسیت تهی کنند، شاید به دنبال عدالتی می گردند تا آنها را از تبعیض جنسی مصون بدارد ... پس چرا فقط " در مقابل همدیگر" از جنسیت تهی شوند؟ آیا این تهی کردن جنسی، بر طبق همان سوژه ی جنسی نیست؟
پس ظاهرا علیرغم میل باطنی ام، ظاهرا دلیل اصلی، بر عهده گرفتن رول کودک، در مقابل دیگریست. آن دیگری که خواه پدر است و یا خواه مادر. باز همان آش در همان کاسه.
حالا سوالی دیگر: اگر تلاش برای کودک نمایی ارضا کننده است، آیا طرف مقابل که در جایگاه پدر و یا مادر قرار می گیرد، میل جنسی اش تحریک می شود ؟ پس چرا در مقابل رابطه ی جنس با کودکان گارد می گیریم؟ آیا هر کداممان - تک تک- همانی نمی شویم که فیلم معاشقه با کودکی را بر روی اینترنت می گذارد؟
سوالی دیگر: واقعا میل جنسی در کجا قرار دارد؟ فقط در میان پا؟ آیا این میل لامصب نمی تواند در ادبیات، فکر، هویت و ... قرار داشته باشد؟ آیا ارضای میل جنسی از ما بیگانه شده که بتوانیم آن را از کار و بیان و زندگی جدایش کنیم؟

* * *

مبحثی دیگر:
مساله ای که در این عادت دیرینه ی تاریخی ما (میل جنسی عاشقانه را عرض می کنم) خود نمایی می کند، قهرمان زایی آن است! یکی از طرفین قهرمان آن یکی است، شاید هم هر دوطرف قهرمان هم باشند ولی چون موقعیت دست نداده تا طرفین حقیقتا قهرمانِ هم باشند، این قهرمان پروری به "خالی بندی" و مصادره ی خاطرات "باحال" دیگران نمود پیدا می کند. به ناگه همه ی مان می توانیم از هیچ به همه تبدیل شویم و این پروسه ی مخ زدن به شدت ساده است.
البته در نوع صداقتمندِ این پروسه برعکس عمل می شود، کوچکترین عملی به مثابه با ارزش ترین عمل نمود پیدا می کند و از آنجایی که خون شرقی ما بخیل است، اقدام مشابه دیگران را سریعا تختئه می کند. ... خلاصه ... نگار من که به مکتب نمی رود، همیشه مسالت آموز مدرسان است!

* * *

در نهایت ... دوستان! مزاحم معشقاتتان (درست جمع بستم؟) نمی شوم ... حتی برایم آنقدری مهم نبود که این ها را بنویسم فقط می خواستم بگویم که این از "خود بیگانگی" است که دمار از روزگارمان در می آورد. این همان طلسمی است که شرقیان بسته اند. طلسمی که ما را از روی شتر بلند می کند و بروی مرسدس می نشاند، ولی ما همچنان همان شتر سوار می مانیم!

تاریخ تجاوز

2009-07-19T13:07:00.004+04:30

از سر بی حوصلگی نه فاکت دارم نه مصداق!
ولی تا آنجا که یادم می آید، جنگ سوژه ای مردانه در دنیایی مردانه بوده و هست! تجاوز – برای تسلط- جزء لاینفک آن مانده. سربازان با تجاوز به زنان و دختران جبهه ی مغلوب به جشن پیروزی می رفتند (می روند) و برای شکست خوردگان، چیزی باقی نمی ماند، جز سر خوردگی و فرزندانی ناخواسته. فرزندانی نه از نژاد خود. تا نشانه ای باشد از فتح دشمن تا پایان تاریخ.

ولی حالا! ... تجاوز می شود ولی فرزندی زاده نخواهد شد، چرا که بعد از تجاوز، زنان را مثله می کنند، می سوزانند و یا به زور درمانشان می کنند. در نتیجه نمودهای سلطه را با دست خود پاک می کنند. چرا که مرد "دیروزی" می داند که اخته شده. می داند که نسلی از او برجای نخواهد ماند و آگاهست که دیگر مردانگی او برای ما پشیزی ارزش ندارد!

از مردانگی چیزی نمانده جز خود ارضایی، جز میلی سرکش که مایه ی آبروریزیست (البته برای آنها). دیگر کسی با تجاوز جنسی در زندان شکنجه نخواهد شد، چرا که همه بر حقیقت واقفیم و همه می دانیم که این ننگ ما نیست که ننگ آنهاست.

آنکس که تجاوز می کند و بعد بدن مجروح را می سوزاند، از چه ترسیده؟ از مردمی که در چشم برهم زدنی از زندگی ساقط می شوند؟ از عدالتی که خود وضعش کرده؟ مگر نه اینکه می گویند "میراث داران حکومتی اولایی هستند" ؟ پس چرا بعد از تجاوز معدوم می کنند؟

تنها چیزی که از این فاجعه دستگیرم می شود زوال سلطه و افول نظام مبتنی بر ارزش های مردسالاری است. دیگر کسی از ما (و مردمی که برای جنبش هزینه می دهند) از اینکه مورد تجاوز قرار گرفته، شرمنده نخواهد شد. شرمندگی این سلطه طلبی جنسی، می ماند برای آنکه تجاوز کرده و خود تاب و تحمل عمل خود را نداشته، پس بجای اینکه خود را بسوزاند، ترانه موسوی را سوزانده!

لتریست های بین الملل

2009-07-12T02:36:00.002+04:30

لتریست های بین الملل

من و شاملو و رفقا برای بیتا

2009-07-03T20:03:00.003+04:30

در اين‌جا چار زندان است
به هر زندان دوچندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هر حجره
چندين مرد در زنجير...

از اين زنجيريان، يک تن، زن‌اش را در تب ِ تاريک ِ بهتاني به ضربِ
دشنه‌ئي کشته است.
از اين مردان، يکي، در ظهر ِ تابستان ِ سوزان، نان ِ فرزندان ِ خود را، بر
سر ِ برزن، به خون ِ نان‌فروش ِ سخت دندان‌گرد آغشته‌ست.

از اينان، چند کس در خلوت ِ يک روز ِ باران‌ريز بر راه ِ رباخواري
نشسته‌اند
کساني در سکوت ِ کوچه از ديوار ِ کوتاهي به روي ِ بام جَسته‌اند
کساني نيم‌شب، در گورهاي ِ تازه، دندان ِ طلاي ِ مرده‌گان را
مي‌شکسته‌اند.
من اما هيچ‌کس را در شبي تاريک و توفاني

نکشته‌ام

من اما راه بر مرد ِ رباخواري

نبسته‌ام

من اما نيمه‌هاي ِ شب

زبامي بر سر ِ بامي نجسته‌ام.

□

در اين‌جا چار زندان است
به هر زندان دوچندان نقب و در هر نقب چندين حجره، در هر حجره
چندين مرد در زنجير...

در اين زنجيريان هستند مرداني که مُردار ِ زنان را دوست مي‌دارند.
در اين زنجيريان هستند مرداني که در روياي ِشان هر شب زني در
وحشت ِ مرگ از جگر برمي‌کشد فرياد.

من اما، در زنان چيزي نمي‌يابم ــ گر آن هم‌زاد را روزي نيابم ناگهان،
خاموش ــ
من اما، در دل ِ کهسار ِ روياهاي ِ خود، جز انعکاس ِ سرد ِ آهنگ ِ صبور ِ
اين علف‌هاي ِ بياباني که مي‌رويند و مي‌پوسند و مي‌خشکند و
مي‌ريزند، با چيزي ندارم گوش.
مرا گر خود نبود اين بند، شايد بامدادي، هم‌چو يادي دور و لغزان،
مي‌گذشتم از تراز ِ خاک ِ سرد ِ پست...

جُرم اين است!
جُرم اين است!

از انتخابات تا انتقامات

2009-06-24T19:26:00.008+04:30

دوستان و رفقا!

متن ذیل کاملا نظر شخصی بنده است!

باید پذیرفت که شرایط حال حاضر (از روز بیست و دوم خرداد به بعد) با شرایط ماقبل انتخابات زمین تا آسمان متفاوت است، دیگر مبحثی پیرامون نمایش های تصنعی انتخابات در حاکمیت مطرح نیست! شرایط کنونی یک کودتای تمام عیار است! این اتفاق متاسفانه در زمانی رخ می دهد که برخی از جنبش های اجتماعی نوپا، بیش از به یک سال است که درگیر مسائل حاشیه ای و فرسایشی (از قبیل بازداشت و فرار و انشعاب و بی انظباطی) شده اند و چاره ای جز ایستادگی بر مواضع دفاعی برایشان نمانده.

در این شرایط وحشیانه ی حال حاضر ذکر چند نکته را مهم می دانم :

یک - به هیچ عنوان به حاکمیت و نیروهای آن نباید اعتماد کرد! هیچ تضمینی وجود ندارد که رعایت ادب و متانت، جانمان را نجات دهد! مگر نمیبینید که کوچکترین حقوق شهروندی توسط بوزینگان قدرت به وحشیانه ترین شکل پایمال می شود؟

دو - توسل به سندروم عاشورایی در نهایت مردم را سرخورده و افسرده می کند! کشته شدن و یا مورد تجاوز و خشونت قرار گرفتن ذره ای نباید باعث ایجاد نا امیدی شود! قرار نیست منتظر بمانیم تا تاریخ قضاوت کند، خودمان هم قدرت درک و شعور داریم و می توانیم دراین باره قضاوت کنیم! این یک راه بی بازگشت است و نباید منتظر دخالت اموراتی شد که از اختیار ما خارج هستند!

سه - هرکس در هر موقعیتی می تواند برای مقابله با کودتا در نقش خود مفید واقع شود! دانشجو در دانشگاه، مردم در خیابان، کارگر در محل کار و ... لذا هنرمندان نیز باید در این شرایط در جایگاه خود مفید واقع شوند.

چهار - باید آگاه بود! مزخرفات "روشنفکرواره" ای دردی از ما درمان نمی کند! هیچ گونه سخنی مبنی بر اینکه "صبح تا ظهر در خدمت حاکمیت کار می کنم و بعد از ظهر به شورش می پردازم" اساسا باطل است! دور و بر خود را خوب نگاه کنید! حتی روابط خانوادگیِ درجه یک ارزش سلب آزادی را ندارد!

پنج - به هیچ عنوان در برخود با عوامل سرکوبگر در کارهای روزمره، نباید نرم نشان داد! متاسفانه مزدوران حاکمیت دارای ایدئولوژی هستند و این در صورتی است که آشوبگران مردمی به ندرت واجد این شرط می باشند! مطمئن باشید فردی که برای حاکمیت کار می کند، آنقدر مغزش شستشو داده شده تا در کارهای روزمره ی خود (حتی خرید میوه) در صدد تزریق حاکمیت نظامی به درون سایرین باشد!

شش - از شورشهای مردمی حمایت کنید! حاکمیت با استفاده از تِرم "اغتشاش گران" در صدد خرد کردن معترضینی است که عمدتا ایدئولوژی و ساختار تشکیلاتی ندارند!

***

بعد اتحریر:

- در رابطه با این مسائل، رفیق عزیزم مهدی سلیمی بیانیه ای را در سایت زغال منتشر کرده که خواندش را به شما پیشنهاد می کنم

- در رابطه با لزوم یک جنبش هنری نیز سایت زغال مطلبی را چندی پیش منتشر کرده بود که بازخوانی آن مورد پیشنهاد است!

- پوستر های تفنگ در رابطه با کودتا در سایت مایند موتور

- پوستر های خودم در رابطه با کودتا در سایت مایند موتور

حیف نیست؟

2009-06-10T16:54:00.004+04:30